Ik heb een denkbeeldig lijstje in mijn hoofd: mijn (onbewuste) negatieve gedachten. Het voelt zwaar en donker. Het staat vol met alles wat MOET. De vraag is echter, van wie moet het?
…We zijn net uit bed en staan met zijn drieën boven om ons klaar te maken voor een nieuwe schooldag. Dochter één luistert niet naar wat ik van haar vraag en dochter twee zit haar zus voortdurend in de weg. De negatieve emoties laaien op. Er ontstaat irritatie, gevolgd door boosheid. Voor ik het weet is er geruzie, geschreeuw en gedonder…HELP…waar kan ik de oplossing vinden?
Mijn kind zit niet lekker in haar vel. Ze kan zich met moeite concentreren, laat zich gemakkelijk afleiden en geeft anderen daarvan de schuld. Ze gaat veelvuldig over haar grenzen en ze gaat met moeite iedere ochtend naar school.
Onze kinderen doen liever iets niet dan wél als het om opruimklusjes gaat. Dat begrijp ik heel goed! Wie niet eigenlijk…? Ik heb het zelf ook als een ander zegt dat ik iets moet doen! Dan gaan mijn haren recht overeind staan. En gaat de gedachte door mij heen…
“Ik moet niets!”
“Trek je jas nu aan, we gaan!”. Dit is al de derde keer dat je al mopperend op je kind staat te wachten.” Schiet eens op, stop met ruzie maken of met het getreuzel en doe wat ik je heb gevraagd”.
Een 7-jarig kind dat nergens zin in heeft. Boos wordt om de kleinste dingen. Nauwelijks wil avondeten, moeilijk in slaap kan komen door gepieker en niet naar school toe willen gaan. Vaak last hebben van lichamelijke klachten zoals buikpijn, zonder aanwijsbare redenen. En veel aandacht vragen, heel veel aandacht willen! LEES VERDER
Leven in het nu! Een fijne relatie met mijn man en kinderen. Volop kunnen genieten van dit moment. Ontspannen en vol vertrouwen in het leven staan. Ruimte voor mezelf en mijn aandacht richten op de dingen die mij inspireren. Het lukt steeds beter. Komt het doordat ik vertrouwen heb in het leven, dat ik meer rust ervaar en dit terug zie bij mijn kinderen?
Doorzetten op momenten dat het leven even niet loopt, zoals je dat graag zou willen zien. Daar waar we eerder enthousiasme over voelde, verandert gaandeweg in lastige situaties en problemen. Dit kennen we allemaal wel als kind én als volwassene. Wat mag er dan ontstaan? Wat kan je dan veranderen zonder ertegen te vechten of ervan weg te lopen?
In de tijd dat ik als ouder te ver over mijn eigen grenzen ging, niet goed voor mezelf zorgde en veel last had van schuldgevoelens naar mijn kinderen, was ik niet in staat om het leven te leiden waarnaar ik verlangde. Ik wilde het idyllische plaatje van het gelukkige gezin, waarin men zich veilig voelt bij elkaar en de kinderen compleet zichzelf kunnen zijn waardoor ze vanuit dat veilige nest kunnen groeien en bloeien tot zelfstandige, gelukkige mensen. Ik ervaarde het ouderschap als een flinke uitdaging.
Deze week was ik in gesprek met een moeder over de moeilijkheden waar ze tegenaan loopt met haar 15-jarige dochter. De dochter heeft een vriendje, waar de ouders niet zo blij mee zijn. Moeder ziet dat haar dochter zichzelf verliest in het contact met haar vriend. De vriendinnen van de dochter voelen zich afgeschreven en zijn er nu klaar mee. De ouders proberen grenzen aan te geven, maar elke keer lijkt het liegen en bedriegen daar juist erger mee te worden.
