Een kind is geheel afhankelijk,
in verbinding met
de ouder.
Later leer je los te komen,
van alle oordelen,
overtuigingen en gedachten,
die jou zijn geleerd.
LEES VERDER
Je kent ze vast wel, van die harmonieuze plaatjes van gezinnen die vrolijk in de camera lachen. Dit was mijn droombeeld als jonge vrouw. Dit plaatje wilde ik graag realiseren met mijn gezin, zodat we samen geluk zouden kunnen ervaren. Mijn wens om een gelukkig leven samen met man en kinderen te leiden, was mijn missie. Welke les ik heb moeten leren, deel ik je in deze blog.
De harmonie en vrede die we graag binnen het gezin of de groep willen zien en ervaren, vraagt om aandacht en de spanningen kunnen daardoor flink oplopen. Onze kinderen worden nu geconfronteerd met situaties thuis, op school of in de samenleving, die wijzelf niet hebben gekend. Dit kan ervoor zorgen dat het evenwicht binnen onze relaties ruw wordt verstoord. Ieder kind heeft een boodschap voor zijn ouder en zijn omgeving. Een boodschap die door het kind vaak niet in woorden uit te drukken is. Kinderen zijn krachtig, onbevangen, puur en één en al liefde. Het gedrag is logisch en een signaal voor iets wat eronder ligt, waar we je graag meer over willen laten ontdekken.
In het dagelijkse leven leren kinderen van hun omgeving hoe zij om kunnen gaan met veranderingen. Kinderen maken veelvuldig veranderingen mee wanneer ze iets nieuws moeten leren. Ze volgen hun verlangens of komen veelal noodgedwongen voor nieuwe wegen, werkwijzen te staan of moeten zij iets doen wat ze nog nooit hebben gedaan. Dit kan behoorlijk oncomfortabel aanvoelen en een (interne) reactie oproepen. Zo kunnen ze bijv. gefrustreerd raken of spanning ervaren. Deze gevoelens van frustraties en/of spanningen kunnen hen ervan weerhouden om een nieuwe stap te wagen. Het zijn twee grote valkuilen, die ontwikkeling in de weg kan zitten. Jij kan deze helpen voorkomen of vermijden….
Je hoeft het even niet (meer) alleen te doen, vanaf nu delen jullie de gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de kinderen. Natuurlijk deel je de verantwoordelijkheid het gehele jaar door, maar als partners in de vakantie periode of als duo’s voor de groep, breng je meer tijd samen door, waardoor de persoonlijke aandacht gemakkelijker verdeeld wordt.
Lange tijd ontbrak het me aan tijd om te reflecteren. Op het moment dat ik reflecteren weer heb herontdekt, ontdek ik vele waardevolle dingen.
Door steeds dieper in dit onderwerp te duiken leer ik meer en meer over het spiegelen. mezelf, de ander én de maatschappij. Dat je kind, je partner, etc. reflecties zijn van jezelf. Door het gedrag wat raakt te vertalen, word je je bewust wat er onbewust van invloed is binnen de relatie. Er opent zich een hele nieuwe wereld.
Als ouder of opvoeder ben je gelukkig als je ziet dat je kind lekker in z’n vel zit. Dat je kinderen stralen en gelukkig zijn, vol energie en doen waar ze blij van worden. Maar zorgen dat je samen kunt genieten en gelukkig zijn, lijkt de laatste periode nauwelijks zichtbaar in je leven. Je bent druk met de ballen in de lucht gooien en het is hard werken.
Ooit ben ik zo moe en is het uit bed komen een hele tour. Ik kan amper in beweging komen. Het ouderschap en werken combineren, is een ingewikkelde taak. Vooral op de momenten dat mijn kind extreem is in het uiten van frustraties en intens verdriet, die ze laat zien. De emoties die naar voren komen, zodra ze geconfronteerd wordt met haar leerprobleem. Het leren lezen wat ooit lastig voor haar is. Wat ze ook doet, er komt niet of nauwelijks beweging, in het proces.
In de praktijk kunnen kinderen onzeker doen en weinig veerkracht en zelfvertrouwen uitstralen. Deze houding kan ervoor zorgen dat je hem/haar wilt beschermen. Het beschermen is een goedbedoelde manier om je kind te willen helpen, en wellicht zit dat diep in ons systeem verweven, dat het een eerste automatische reactie is. De vraag is: “Help je het kind er daadwerkelijk mee?”
